Madencisini yaşatamayan ama onun cansız bedenine ‘süratle’ ulaşıp çıkarmakla övünen bir Türkiye yarattılar. İşçinin, emekçinin ölümünü sıradanlaştırdılar; zamanında alınmayan önlemleri ‘fıtrat’ kılıfına sardılar; iş cinayeti geliyor feryatlarını ‘kader planı’ içinde eritip unutturdular. Kimse sormasın istediler ‘ölüm bu işin fıtratında’ ise neden Batı’da büyük maden faciaları tarihe karıştı da Üçüncü Dünya’da devam ediyor; bu nasıl bir ‘kader planı’ ki Almanya’da, Belçika’da ve bilumum Batılı memlekette madenciyi bulmuyor da Türkiye’dekini buluyor. O ‘kader’ dedikleri neoliberal düzenin davetiye gönderdiği ölümü, topluma dayatan sermaye iktidarı olmasın?
