Afganistanlı kadınlar bize sesleniyor; “Tenimdeki yara izinden yeniden çiçekleneceğim. Çünkü ben varım ben kadınım. Ellerimizi ve sesimizi birleştirirsek birlikte yürürsek hayatta kalacağız. Dayanışma ve kız kardeşlikle yeni bir dünya eşit bir dünya kuracağız. Daha iyi ve mutlu bir dünya. Ne taşlanmak, ne ağaçlara asılmak, ne gözyaşı, ne utanç bizi yıldıracak. Daha iyi ve farklı bir dünya kuracağız.”
Onları yalnız bırakamayız. Laik, çağdaş bir ülkenin kadınları olarak o ses bizim. Ne ülkemizi bu barbarlara kucak açanlara ne de Afganistanlı kadınları bu ilkelliğe teslim edebiliriz
