PKK’nın asayiş olaylarını artırması, yol kesmesi, adam kaçırması, araç yakması açık bir tahriktir, sabotajdır, provokasyondur.
Taktik, baskı, koz, hamle ne derseniz deyin, bu olaylar açıkça süreci zehirlemekte ve toplumda tepki oluşturmaktadır. Şiddet, terörün kardeşidir.
“Terör saldırısı yapmıyorum ama şiddet olaylarını tırmandırırım” demek, sadece kendini kandırmaktır, samimiyetsizliktir, sahtekarlıktır. Terör örgütü bu tahriklere devam ederse sadece kendisi kaybeder. Süreci kim zehirlerse, kim sabote ederse millet ona bedelini çok fena ödetir.
Kürt annelerin sesini yükseltmeye başlaması örgütün kimyasını bozdu. ‘Yakarım, yıkarım, vururum’ tehditlerinin annelere sökmediği ortaya çıktı. Dağa kaçırılan, “Eve dönerseniz ailelerinizi öldürürüz” tehdidiyle ‘çocuk terörist’ olmaya zorlanan gençlerin dramı örgütün gerçek yüzünü deşifre etti.
Bölgenin baharını kara kışa çevirmeye çalışan sorumsuzların tahriklerine karşı elbette sabır ve sağduyu ile hareket etmek gerekir.
Hükümet de sabır ve kararlılıkla doğru bildiği yolda yürümektedir.
Umutların bu kadar yeşerdiği, tanın ağarmakta olduğu bir süreçte yanlış yapan bedeline katlanır. Kimse devletin sabrını test etmemelidir.
