’24 saatte 10 şehit’ neredeyse standart bir başlık olmuş, şubat, nisan ve şimdi ‘ölü haberler’in üzerine toprak gibi atılıyor. Bir yıl kadar önce barışa teğet bir yerlerde dolaşan ülkede. ‘Acılı şehit haneleri ve şehit cenazeleri’nde devlet sivil ve askeri erkânla hazır oluyor.
Mesela ‘Şehit Uzman Çavuş’un cenazesinde, vali, kaymakam ve acıyı elbette içten paylaşan bir general.
Ancak o da, başkaları da hiç düşünüyor mu, “Şu tabutta yatan ve şehit diye kutsadığımız insanı, gözyaşıyla uğurladığımızı, sağlığında bir orduevine dahi sokmuyoruz, helamızı dahi ayırıyoruz, çoluk çocuğunu, anasını, babasını dahi aramızda görmek istemiyoruz, siz kölesiniz diye aşağılıyoruz” diye.
Hiç böyle bir utanma hissi oluyor mudur?
Bilemiyorum, nasıl olmaz diye düşünüyorum…
Olsa olurdu işte!
Öyle bir yüz görürdük, kızaran; kopkoyu yüzsüzlükler yerine.
