Ölmeyince daha az dikkat çekiyorlar. O yükseklikten onar onar düşmeyince, öyle herkesin sempatisi olamıyor. Hakkını, rızkını, emeğinin “karşılığı” demeyelim de, ücretini dahi alamayınca, “Fıtratında var ölüm” denmesine tahammül edemeyen çıkınca “çok ilginç” olamıyorlar. Çünkü yerde ölüsü yatarken, “sınıf mücadelesinin yenik ordusu” onlar.
Ama gökte dirisi mücadele ettiğinde, medyasından holdingine, sermayenin yeşilinden akından beyazına, can sıkıcı bir “hak arama ve sınıf mücadelesi”ne dönüşüyor. Hem de, irtifaa bakarsan, vinç üzerindeki işçileri görürsen, “Yüksek düzeyde bir sınıf mücadelesi.”
Torunlar İnşaat vincinin üzerindeki işçiler, düşmemek için, her gün yeniden yeniden yıkılmamak için, 32’inci kattan betona fırlatılmış 10 arkadaşlarının hatırası için oraya çıktı. Elimde, şirketin, nice gazeteyi uçaklara, alanlara sokmayıp sansürleyen THY’nin dergisine, hem de onca ölümden sonra son sayısına verdiği reklam: “3 Büyükler Ali Sami Yen’de buluşuyor!”
Sizin “büyükler” dediğiniz, Metin Oktaylar’ın, Zeki Rızalar’ın, Baba Hakkı ve Şeref Beyler’in onurlu mirası… Onlarınki ise, işçileri yere fırlatmış 3 kule: “Efsanevi Ali Sami Yen Stadyumu’nun yerinde şimdi yeni bir tarih yazılıyor. Yüksek standartlara sahip residence kuleleri, ofis ve bahçe ofisleriyle. Büyüleyici İstanbul manzarasının tadını her açıdan çıkarmanız için özel olarak tasarlandı. Sizi de İstanbul’un en merkezi yerindeki en özel projeye, Torun Center’a davet ediyoruz.”
Belki bu davete icabet eder, vinç üzerinde sınıf olan, yüksek düzeyde sınıf mücadelesi yapan işçileri de, oradaysalar hala, görürsünüz. Sınıf mücadelesi değilse, ne? Oraya çıkıp “Büyüleyici İstanbul manzarasının tadını çıkardıklarını” mı düşünüyordunuz?
