Paris buluşması, birbirine “Dostum” diyen iki liderin yönettiği iki devlet üzerinden iki ülkenin (yeniden) yakınlaşmasıydı; imzalar atmış, ‘içeride’ eleştirileri de paylaşmışlardı.
Ama uçak, füze, tarım, nükleer santral gibi ‘deftere kayıtlı’ imzalarla ‘ikili yakınlaşma’ olurken; toplu uzaklaşmaların imzaları da tarihe kaydedildi.
Türkiye zaten ‘AB kapısında bekletilmekten bıkmış, yorulmuş, yeni kararlar verme ve artık yalvarmama’ eşiğinde olduğunu beyan etmiş…
Fransa da hemen ‘AB’nin Türkiye’ye dürüst olmadığı’ görüşünü paylaşıp ‘Türkiye’nin yakın zamanda tam üyeliğinin asla mümkün olmadığı’nı ilan etmişti!
Diğer olup bitenleri, olup bitecekleri, bitmeyecekleri biraz bunun etrafında da değerlendirebilirsiniz:
Ticaret pazarına, yatırım sahasına, terörle mücadele birimine, NATO uçbeyliğine, Ortadoğu aktörlüğüne, mülteci kampına (yine) indirgenmiş büyük ve tarihi dost ve müttefik!
