“Kimse temizim demesin, kimse
Bütün bir ülke odun taşıdı Behçet’in yangınına…
Onlar, secdesi küf kıblesi korku olanlar
Onlar bir gün ölüm menevişlenince içlerinde
Tütmez mi kirpiklerinde ‘dumanı lekesiz biri’?..“
Şükrü Erbaş
2 Temmuz 1993… O gün, Pir Sultan’ın düşüncesini yol eyleyenler, vicdanlara can, akıllara iz olacaktılar. “Gelin canlar bir olalım” diyecektiler. Barış, kardeşlik, demokrasi ve laiklik hakkında bir iki söz edecek ve el uzatacaklardı. Olmadı. Uzatılan eller musalla taşında, sözler karanlık dumanla boğazlara düğümlendi.
