“Los años nuevos” (Birlikte On Yılbaşı), aşkı bir istisna olarak değil, zamanın içindeki kaçınılmaz bir deneyim olarak ele alıyor.
Rodrigo Sorogoyen’in yarattığı 10 bölümlük mini dizi, kariyerinin başında bir doktor olan Óscar (Francesco Carril) ile gazetecilik mezunu; ama bambaşka işlerle meşgul olan Ana’nın (Iria del Río) ilişkisini 2015’ten başlayarak her yıl 31 Aralık gecesi ile 1 Ocak sabahı arasındaki eşikte konumlandırıyor. Söz konusu eşik, yalnızca takvimsel bir sınır değil; varoluşsal bir ara bölge. İki karakterin de doğum günlerinin yılın sonu ve başına denk düşmesi, anlatıyı neredeyse alegorik bir düzleme taşıyor: Biri biten, diğeri ise başlayan yılın çocuğu.
Sabaha kadar içilen, konuşulan, dans edilen, arzunun gizlenmediği; ama fiziksel yakınlığa asla varmayan bir geceyle açılıyor dizi. Dizinin ilerleyen bölümlerinde aşkın olanca coşkusuyla birlikte, diğer evrelerini ve nihayetinde ıstırabı izliyoruz. Fakat burada ıstırap, bir sapma değil, büyük anlatının kurucu unsuru. Bu anlamda yapım, romantik trajedinin klasik kalıplarına yaslansa da bizi, onları yeniden düşünmeye zorluyor.
Çünkü Sorogoyen, dramatik patlamalardan ziyade mikro-çatlaklara odaklanıyor: Yarım bırakılmış cümleler, neredeyse her an belirebilecek bir tereddüt, yanlış zamanda söylenmiş bir söz. Aşkın yıkımı burada gürültülü bir şekilde değil; yavaşça, sızarak gerçekleşiyor.
