İtalya’da sol neden kaybetti, sağ nasıl kazandı? Gelişmenin bizi/ ülkemizi ilgilendiren yönüne bakıp ders çıkarmak zorundayız. Ki bundan hiç umudum yok, neyse… Sadece İtalya’da değil Avrupa’da “aşırı sağ” trendinin yükselmesinin sebepleri üzerinde hiç durulmuyor. Yazayım: Birincil etmen, İtalya’daki hayat pahalılığı/ ekonomik çöküntü. Güçlü orta sınıf –solcu partilerin neoliberalizme bel bağlamaları sonucu- çok yoksullaştı. Ve: Halk, yoksullaşmanın sebebi olarak mültecileri-göçmenleri görmeye başladı. İslamofobi geniş toplum kesimlerinde kabul gördü. Neoliberalizmin etnisiteyi kaşıması insanların kültürel dünyalarını vasatlaştırdı. Mesela, eşcinsel evliliğe karşı tepki büyüdü. Kırk yıl önce biten tartışma gündeme getirildi; kürtaj karşıtlığı. Vs. Yazmak istediğim; neoliberalizmin yıkıntılarının siyasette neye dönüştüğünü bir türlü analiz edemiyoruz. Sosyal medya zırvalıklarını önemsiyoruz! “Ocu musun bucu musun” gibi yüzeyselliğine yeniliyoruz. Hele “bizim mahalle” her şeyi küçümsemeye devam ediyor. Ümit Özdağ’ın toplumda nasıl karşılık bulduğu politik açıdan değerlendirilemiyor bile! Yazmak istemiyorum, darılıyorlar: Ama kardeşim 6’lı Masa “kim aday olsun” dışında ne söylüyor? İtalya’da seçime katılım yüzde 64… Ve, partilerinden umut kesenler sandığa gitmedi! Dokuz yıldır yazıyorum; hiç değil son bir aydaki Şili’den İtalya’ya sandık sonuçlarına gerçekçi bakın artık.
