Din sayesinde muktedir olanların, karınlarını doyuranların böylesine büyük bir değişimi (darbeyi) kuzu kuzu kabul etmeleri elbette mümkün değildi, değildir. Düşünsenize, dini kullanmak sayesinde Ali kıran baş kesen olmuşlar, bir elleri yağda, bir elleri balda, ellerindeki “fetva” yetkisi sayesinde aslanı kuzuya çevirebiliyorlar… Bu yetki gücü dünyanın her ülkesinde bunaltıcıydı.
Laikleşme ilkin okul ve yargıda başlar, başladı… Din eğitim ve öğretimi, okul dışına çıkarılıp ailelere ve Diyanet İşleri Başkanlığı’na bırakıldı. Lakin, sözünü ettiğim günümüz iktidarının emir eri Diyanet değil, Cumhuriyetin diyaneti. İkinci atılım hukuk ve yargıda oldu: “Her derde deva ebe gömeci” medrese çıkışlı kadının yerini hukuk mektepleri ve daha sonra hukuk fakültelerinden mezun yargıçlar ve savcılar aldı. Fıkıh (İslam hukuku) ve Mecelle’nin yerine TBMM’nin yaptığı yasalar geldi. Okullarda din dersleri kaldırıldı. Okullar ve mahkemeler laikleşmeden bir devlet ve toplumun laikleşmesi mümkün değildir.
İslamcı tayfasına bakarsanız laiklik dinler arasında eşitlikçi davranma ilkesiymiş. Elbette doğru ama gerisi de var; ama onlar bunu hiç söylemezler. Ama ben söylerim: Laiklik sadece dinler arasında eşitliği gözleyip sağlayan bir kurum değildir. Laiklik, dinlerin baskı ve zulmüne karşı bireyi ve toplumu koruyan bir kalkandır. Laiklik olmadan demokrasi ve cumhuriyet OL(A)MAZ! Biri R.T. Erdoğan’a söylesin: Laik düzende devletin dini yoktur!
