En utandığım sözlerden biridir. Zaten böyle abuk sabuk çok sözümüz vardır bizim. “Bana dokunmayan yılan bin yaşasın” gibi. Ama “Kızını dövmeyen dizini döver” en ayıbıdır. Ben kızımı hiç dövmedim, beş yüksek diploması var. Çok iyi bir evlat, anne ve eşi için çırpınan bir genç kadın. (Artık genç de 50’yi geçti Elif’im.)
Bir kere insan kendi kızını neden dövsün? Ayıp değil mi ele güne karşı? Kızcağızın ağlayıp inlemeleri dışarıdan duyuluyor ve bütün mahalle takdir ediyor, “Bravo, Kâmil Bey kızını dövüyor” diye. Çüş yani. Kızınızı dövmeyin, oğlunuzu hiç dövmeyin. Onları sevin. Sevgi gibisi yoktur. Söylentiler doğruysa babası bizim büyüklerimizden birini çok dövermiş. Eee ne oldu? Adam büyüdü kocaman yerlere girdi, milletin anasını ağlatır oldu. Bu iyi bir şey mi? Bizi kendi cahillikleriyle böyle saçma sapan söylemler uydurup yıllarca idare ettiler. Ama artık gençler ve hatta çocuklar bu numaraları yutmuyor. Dünya küçüldü. Minicik çocuk pek çok şeyi benden daha iyi biliyor.
