Tek adamlar nasıl da çabalıyorlar dünyayı tek renge boyamak için; varsa yoksa onların doğruları, onların renkleri yalnızca, sadece onların şiirleri…
Kar yağdı ya hafta sonu. Beyaz. Bir başka renk girdi hayatımıza. Başka şeylerden konuştuk biraz. Okullar kapanacak diye sevindi çocuklar, uçaklar uçmadı, yollar kapandı. Olsun! Az da olsa ölümler yerine bunlardan konuştuk, kar beyazında hayat yeşerdi, çeşitlendi azcık.
Tek adam rejimlerinde, tıpkı “eşkıya”nın, “harap”ın çıkarıldığı gibi şiirden, bunlar da çıkarılır. Uçaklar uçmaz, kapanır yollar, ama tek adam “Olmaz öyle şey” der; söylemez radyolar televizyonlar, gazeteler yazmaz.
Tek adam düzenlerinde, duygulu insan yalnız da hissedebilir. Düzen çullanmıştır üzerlerine, her biri bir yana dağılmıştır. Şiir varsa, yalnızlık yoktur ama: Ben yalnızlığı / Gökte uçar gördüm. / Ben yalnızlığı / Garip naçar gördüm. / Ben yalnızlığı / Gelir geçer gördüm, der Külebi.
Bu anayasa tartışmaları, anayasa oylamaları, referandum falan… Gelir geçer. Yine kar yağar, güneş doğar yine. Tek renk boya tutmaz hayat; her renge boyanır, parlar!
