Gazeteciler artık aldıkları ‘like’larla düşünüyor, ona göre gazete hazırlıyor… Köşe yazarları başarılarını aldıkları “like”larla ölçüyor, kendi aralarında aldıkları “like” sayıları ile yarışıyor.
Peki bir köşe yazarı hangi durumlarda “like” alıyor? Cevabı ve matematiği çok net… Bizim mahallede bunun karşılığı çok açık:
“Tayyip Erdoğan’a ne kadar hiddetle ve şiddetle vurursan, ne kadar fazla hakaret edersen, o kadar like alırsın.” Peki karşı mahallede durum farklı mı? Hayır… Orada da karşı tarafın sembol isimlerine çaktığın veya “Tayyip Erdoğan’ı şuursuzca savunduğun zaman” “like”ların yükseliyor.
“Like gazeteciliği, mesleğimizin amok koşusu haline dönüşüyor…” Bu esaret içinde hepimiz, cemaatleşiyor, tarikatlaşıyor, çeteleşiyoruz… Türkiye’deki kamplaşma, kutuplaşma, makul insanların etkisini ve gücünü azaltıyor. Bu zihni tembellik içinde, gazeteciliğin “başarı ölçüleri” de ortadan kalkıyor. Türkiye’nin “like”ı iplemeyecek, aldığı “like”larla övünmeyecek gazetecilere ihtiyacı var. Ülkemizi seviyorsak, çocuklarımızın geleceğini düşünüyorsak, artık bu aktif azınlıklar tarafından sevilmemeyi, onlar tarafından yuhalanmayı göze almalıyız. Aklımız varsa, bu ülkede “makulü” yeniden iktidara getirmeliyiz.
