Bir kadın geçti bu dünyadan. Özel bir kadın. İyiliği gözlerinden taşan, gülüşünden akan bir kadın. Pamuk anneannesinin bile kelimelere sığdıramadığı, “Çok başkaydı. Çok!” diye tarif etmekle yetindiği bir kadın. İsmi Ayşenur Ezgi Eygi. Ailenin Ayşenur’u, sosyalist arkadaşlarının, yoldaşlarının Ezgi’si. 1998’de Antalya’da açtığı gözlerini içindeki devrimci ateşle 2024’te Batı Şeria’da kapadı Ezgi. Sosyalistti. Sosyalizmle, ailesiyle birlikte çocuk yaşta yaşamaya başladığı kapitalizmin anayurdu Amerika’da tanışmıştı. Evet, sosyalizmin ve komünizmin en büyük öcü olarak tarif edildiği coğrafyalarda da sosyalist olunabiliyordu.
İki gün önce bu dünyadan uğurladık Ezgi’yi. Cenazesinde devlet büyüklerimiz, siyasi liderlerimiz vardı. Belli ki, sosyalist Ezgi’nin Filistin’e desteği devletimizin hoşuna gitmişti. Devletimizin büyüklerinin bazıları konuştu cenazesinde. Konuşamayanlar öfkelendi. Birbirleriyle kavga ettiler. Cenazede. Bir de lüks arabalarından tanıdığımız Diyanet’in başkan yardımcısı söz aldı, “Şehidimiz Ayşenur kardeşimiz, artık milletimize mal olmuştur, ilelebet aziz milletimizin bağrında yaşamaya devam edecektir” dedi. Kimse Ezgi’nin anlı şanlı bir sosyalist olduğunu söylemedi.
Ayşenur Ezgi Eygi, Reşit Kibar’dı. Ayşenur Ezgi Eygi, Narin Güran’dı. Ayşenur Ezgi Eygi, Polonez işçisiydi. Filistinliydi. Sioux’ydu. Zapatista’ydı. 1 Mayıs’ta alanlara çıkandı. Biber gazlarıyla müdahale ettiğiniz bir eylemde cop yiyendi. Diyarbakır’da bir Kürt, Hopa’da bir Laz, Bursa’da bir Roman’dı. Muktedirin sesini yok saydığı, kesmek istediği, zindanlara hapsettiği herkesti Ayşenur Ezgi. Cenazede devlet büyüklerimiz dile getirmedi “her nedense”, ben dile getireyim: Sosyalistti Ayşenur Ezgi. Devletimiz bunu böyle bilsin. Sosyalist Ayşenur Ezgi Eygi bir devrim şehididir.
