Siyaset, bir soğuk savaştır. Savaşta hile ve aldatma mubahtır. Bu yüzden siyasilerin hukuk ve adalet taleplerini samimi bulmam. Ben siyaset dışı hayatın içinde adaletin peşindeyim. Türkiye’de eksikliği olan hukuk budur. Burada aşılması çok zor bir kültür duvarı var. Bu duvarın ne olduğunu anlatmama izin verin. Tanıdığım birçok kişi, uzlaşmaz tutumunu şöyle savunmuştur: “Ben adalete inanan bir insanım. Hakkımdan bir kuruş fazlasını istemem, ama hakkım olanın bir kuruşunu da karşı tarafa yedirmem”. Eğer bu ifade size doğru geldiyse bilin ki siz; hak, hukuk ve adalet hissi gelişmemiş uzlaşmaz bir insansınız. Çünkü, karşı tarafın hakkının ne olduğuna karar verme yetkisini kendinizde görüyorsunuz. Karşı da öyle görüyor. Bu huyumuz yüzünden adaleti de demokrasiyi de içselleştiremiyoruz. Adalet ve demokrasi, “hiç kimsenin istediğini elde edemediği” bir uzlaşma sürecidir. Eğer ihtilafa düşmüş taraflardan biri, ortaya çıkan sonuç için, işte bu karar tam olarak hakka, hukuka ve adalete uygundur, diyorsa, bilin ki o karar hakka, hukuka ve adalete uygun değildir.
