(…) 1996’da cezaevindeki eylemcilerden duyduğumuz “Sesimizi duyurmak, hakkımızı aramak için yapabileceğimiz başka hiçbir şey kalmamıştı” açıklamasını da unutamıyorum.
Şimdi aynı cümle Gülmen ve Özakça’dan geliyor ve onlara “dışarıda” oldukları halde haklarını arayabilecekleri başka bir yol gösteremiyoruz.
Bir de gözümüzün önünde eriyip gitmelerini görmezden geliyoruz.
Yüksel Caddesi’nden ayrıldığımdan beri, siyasetçilerin sıkça alıntıladığı “İnsanı yaşat ki devlet yaşasın” sözünü tekrarlayıp duruyorum.
Sahi biz hangi arada bu kadar duyarsız olduk?
