Sanat her dönem duygularla ilişkili olmuştur. İster Antik ister dinler ister modern dönemler olsun yapıtlarda duygu yansımaları -sezdirici ya da yoğun- kesintisiz olmuştur. Bireysel bilincin önemsenmediği, ortak kültürel ve toplumsal kodlarla yaratılmış sanat örneklerinde de Rönesans sonrası bireysel anlatımlarda da izleyende duygular uyandırma kapasitesi üzerine tespitler yapılabilir.
Korku, şiddet, öfke, merak, istek, arzu, sevinç, neşe ve mutluluk gibi hisler uyandıran kavramlar duygu alanıyla ilgilidir. Genellikle gerçekte hissedilen yoğun duygular, kurgularda aynı etkiyi vermeyebilir. Şöyle ki gerçek yaşamda bazı duyguları hissetmekten kaçınırken kurgularda bunlardan haz alınabilmektedir.
İnsan, gerçek hayatta acı, korku, kayıp, suçluluk gibi duygulardan kaçınmak isterken, kurgu içinde bu duyguları güvenli bir mesafeden yaşadıkları için, o duyguları yaşar, duygular haz ve anlamlı bir deneyime dönüşür.
Genel olarak sanat yapıtlarında beklenen öncelik muhatabında duygular uyandırmasıdır. Bir yapıtta bizi ilk harekete geçiren duygulardır. Duygular aracılığıyla hissettiklerimizdir. Bu neredeyse kaçınılmaz olarak kabul görmüş bir gerçekliktir.
Duygular uyandırmayan bir sanat yapıtının düşünsel katmanlarına ulaşma olanağı sınırlıdır. Ancak duyguların sağlamasını yapıt hakkında bilgi edindikçe, düşünce üretme gücü sayesinde gerekçelendirebildiğimiz gerçek anlamını yakalarız.
