Özel, 19 Mart sürecinden bu yana duruşmaların TRT’den canlı yayınlanması talebini CHP’nin temel siyasi argümanlarından biri haline getirdi. Hemen her mitingde bunu dillendirdi. TRT talebi aynı zamanda İmamoğlu ve CHP’nin kendine güveninin de yansıması oldu. Muhalefetin ahlaki üstünlüğü bu taleple pekişirken, sürecin ‘siyasi değil hukuki olduğunu’ öne süren iktidarı da söylem savaşında zor duruma düşürdü.
Bir ara Bahçeli’nin talebe olumlu yaklaşması ve ardından Erdoğan’ın da Bahçeli’nin sözlerini “Gayet güzel takdir” şeklinde değerlendirmesi, iktidarın duruşmaların TRT’den canlı verilmesi konusuna yeşil ışık yakabileceğine dönük beklenti yarattı. Ancak geçen 2 Aralık’ta CHP’nin duruşmaların yayınlanması için hazırladığı kanun teklifinin Genel Kurul gündemine alınmasına ilişkin önergesi, AKP ve MHP oylarıyla reddedildi.
Meselenin kanun tarafı teferruat; asıl önemli olan iktidarın yapacağı kâr-zarar hesabı. İmamoğlu’nun duruşmalardaki performansı ve sözlerinin yarattığı yankı düşünüldüğünde, Erdoğan’ın böyle bir risk almaya yanaşacağını söylemek zor.
(…)
Günün TRT’sinin böyle bir zemine dönüşmeye hazır olmadığı, Saray’ın en çekindiği rakibine bu fırsatı sunmak istemeyeceği açık. Hatta yüksek ihtimalle, İmamoğlu’nun duruşmalardaki açıklamalarının kısıtlı şekilde dışarıya yansıması için elden ne geliyorsa yapılacaktır.
Yine de canlı yayın talebi doğru bir yeri hedef almış ve muhalefet açısından verimli bir sonuç üretmiş olacak. Temelinin tamamen hukuki delillere dayanmış olması bile cumhurbaşkanı adaylığını ortaya koyan muhalif bir belediye başkanının tutuklu yargılandığı İBB davasını siyasi nitelikte olmaktan kurtaramayacaktı. Siyasi olan, kaçınılmaz şekilde toplumsaldır ve halkın kanaati her şeyden daha çok belirleyici olacaktır. TRT hamlesi de bu anlamda muhalefete ciddi düzeyde meşruiyet kazandırdı.
