İlk turun ardından resme bakınca, karşımızda derin bir Kılıçdaroğlu yalnızlığı aşikar.
Binlerce rağmene karşı bir mücadele var karşımızda, oldukça tanıdık kendi yaşamlarımıza bakınca.
Kendi yalnızlığımıza paralel.
Bu sistemin karşısında duran, tüm kimlikleri ile eşit ve özgür hissetmeyi arzulayan, kimliklerinden vazgeçmeyen, o kirli büyük resmin parçası olmayı reddeden, bu duruşun bedelini gün geçtikçe alanı daralarak ödeyen herkes kadar yalnız.
Yalanın allanıp pullandığı, magazinleştikçe yayıldığı ortamda, uydurulup jenerikleştirilmiş kavramlar karşısında ters kelepçeyle tutsak edilmiş hakikat kadar yalnız.
Beka kavramının kişisel ikballe eşlendiği bu dönemde, kendini feda anlayışı kadar yalnız.
Başarının sadece maddiyatla ölçüldüğü sistemde, üzerine uzun yıllar dirsek çürütülmüş bir akademik tez kadar yalnız.
“O satırları ben yazmadım” diyen şaire “Sen yazdın, araştır istersen” diyebilenlerin, hocaların hocası tıp doktoruna aşı teorisi dayatan ilkokul mezunlarının alkışlandığı sosyal medya dışında söz söyleyebilecek yeri kalmamış bizler kadar sıkışmış bir yalnızlık.
Bu rejimin dışında kalmak için direnen, gereğinde bedelini tutsaklıkla ödeyen, bir ömrü hak mücadelesine harcayıp bir cümlesiyle yine de tüm kredisi silinenler kadar yalnız.
Evrensel doğruları savunurken dağıtılan yargılar altında ezilmeye çalışılan, hiç kimseye yaranamayan, yine yaranmak için değil değerlerini savunmak için yaşayanlar kadar yalnız.
Kibrin karşısındaki tevazu kadar, üsttenciliğin karşısındaki empati kadar, dar boğaz karşısında suhulet kadar, nefret karşısında sempati kadar, tehdit karşısında uzlaşı kadar yalnız.
Schopenhauer, Yaşamın Bilgeliği kitabında der ki “İnsanın bu dünyada yalnızlık ya da bayağılıktan birisini seçmekten başka şansı yoktur.”
Bu yalnızlıktan zafer çıkar mı?
Çıkar, çünkü bu yalnızlar, ötekiler koca bir kalabalık bu memlekette.
