“Çerçeve” Meclis’ten geçmek üzereyken benim öncelikle dikkat çekmek istediğim, sürecin şaşırtıcı bir ürkeklikle yürütülüyor olması…
O kadar ki, tasarıda “yasayı uyguladık diye sonradan suçlanmayalım” diye önlem almışlar! Demek ki, metni yazanlar batağa saplanabileceklerini hesaba katmış. Haklılar; çünkü iki yıldır demokrasi, barış, birlik, iç konsolidasyon, dış yayılma, şu kadar yüzyıllık rehavet veya parantez, pazarlık yok… falan diye atıp tuttuktan sonra ortaya sadece bir kısmi af tasarısı çıkartabildiler. Biçimsel olarak bile hukuksal bir metin yazamamak cehaletten kaynaklanıyor olamaz. Cahil olmaları bir yana, asıl, ürküyorlar!
“Bu bir af yasası değildir” tezi, uygulamakla yükümlü olacak memurları bile sonsuza kadar sorumsuz ilan etmeleriyle, yani affa dâhil etmeleriyle şakaya dönüşüyor. 360’ı yani bir “af kanunu” için yeter sayıyı bulurlarsa, iyice yüzsüzlüğü ele alıp “afsa af, nitelikli çoğunlukla geçmedi mi” diyebilirler!
