Krtik anların, hükümete yönelik eleştirilerin artmasıyla, ülke ve parti içi karar süreçlerinin iyice merkezileşmesiyle ve tek kişiye bağlı hale gelmesiyle, siyasi hadiseleri, rekabeti, tartışmaları son yıllarda artan oranda kişisel olarak algılayan, bu çerçevede karşılayan başbakan için bu ‘ilk vurgun’ muhtemelen keskin oldu.
Dikkatli izleyiciler, o tarihlerde başbakanın açıklamalarını ‘ihanet’, ‘zafiyet’, ‘güvensizlik’ gibi duyguların kuşattığını görmüşlerdir.
… Ama şu açıktır: İkinci baskının büyük neticesi yükselen zaaf tespitine paralel olarak ve muhtemelen ailesiyle birlikte yalnızlık ya da yalnızlaşma algısıdır. Yalnızlaşma, bu düzeyde, duygusallaşmayı ve irrasyonelleşmeyi getirir. İrrayonellik ise otoriter reaksiyonları azdırır… Hangi veri alınırsa alınsın, gerek yolsuzluk iddiaları, gerek sistem zaafları, gerek şahsi algıların öne çıkması… Hepsinin arkasındaki asli mesele iktidarın kişiselleşmesidir.
