Hani “alan razı, satan razı” ya da “veren razı” diye bir söz var ya, işte carry trade için bu söz tam uygun düşüyor.
Alan, yani carry trade yapan razı; zaten razı ve durumdan memnun olmasa bu işleme girişmez.
Satan veya veren ekonomi yönetimi de bu durumdan razı, çünkü onlar da bu işlemle gelen dövize muhtaç. Yalnızca o dövize ihtiyaç duyulması da değil, bollaşan döviz sayesinde kur artmıyor, kur artmayınca ithal fiyatlar yükselmiyor, ithal fiyatlar yükselmeyince enflasyonla mücadele kolaylaşıyor; vs. vs…
Hem zaten enflasyonla mücadelede temel iki politika var; talebi kısmak ve kuru böyle götürmek.
Daha önce de kaç kez dile getirildi. Carry trade her ne kadar yurt dışı yerleşiklerin bir işlemi gibiyse de, yurt içi yerleşikler de adı konmamış biçimde bir süredir bu işlemi yapıyor.
Yabancı döviz getirip Türk menkul kıymetleri alıyor ya da mevduat hesabı açıyor; yerli yatırımcı da dövizini bozdurup bir süreliğine Türk parasına geçerek görece yüksek faizden yararlanıyor.
Yurt içinde tabii ki herkes dövizini bozdurup TL’ye geçmiyor.
Bankalarda hala on milyarlarca dolarlık döviz tevdiat hesabı var.
Kur korumalı mevduatta hala yaklaşık 70 milyar dolar var.
Yurt içinde tasarruf sahipleri adeta ikiye ayrılmış durumda:
– Dövizini bozdurup TL’ye geçenler ve yüksek faiz alanlar.
– Dövizine el sürmeyenler ve TL’ye geçmeyi düşünmeyenler.
Herkesin kendi tercihidir, kim ne diyebilir ki…
Ama dövizden TL’ye geçişlerin başlamasıyla birlikte dile getirildiği gözlenen, son zamanlarda ise daha çok ortaya atılan bir görüş var:
“Dövizden TL’ye geçiliyor ve faizden yararlanılıyor ama o faiz enflasyondan yüksek değil ki…”
İşte bu değerlendirme görünürde doğru gibiyse de mantıken yanlış!
Bir kere dövizden TL’ye geçenlerin belki de çok büyük bir kısmı enflasyonun üstünde faiz elde edeceğini düşünerek bu tercihte bulunmuyor ki…
