BİR: Geçmişte imam hatiplilere ayrımcılıklar yapıldığını düşünen bir insan, bunu bir eziklik olarak yaşamaya devam etmemeli, bunu aşmalı ve özgüven sahibi olmalı. Geçmişte yaşadığı acı tecrübe ona sadece ve sadece “her türlü ayrımcılığa karşı çıkma” fikrini aşılamalı… Mesela “imam hatipli” olmak, bir ayrıcalık konusu haline getirilmemeli.
İKİ: Sürekli olarak “Bize ölü yıkayıcı diyordunuz, ne oldu? Bakın… İmam hatipli cumhurbaşkanı oldu, imam hatipli başbakan oldu” demek, güvensiz bir ruh haline işaret eder. Hep bir kendini ispat çabası… Hep bir didişme hali… Hep bir aşılamamış kompleks durumu.
ÜÇ: Bütün bunlardan ne çıkar? Ayrımcılık çıkar… Ama karşı ayrımcılık… Geçmişte ayrımcılık yapanlara karşı ayrımcılık çıkar. İmam hatiplere karşı ayrımcılıktan, imam hatipler dışında kalanlara yapılan ayrımcılığa savrulma çıkar. İmam hatiplere yapılan ayrımcılık nasıl kimseyi durduramadıysa… Bu ayrımcılık da kimseyi durduramaz. Yani bu türden bir ayrımcılıkla açılan alanları korumak mümkün değildir.
