Örneğin bugün koronavirüse karşı mücadelede “toplumsal seferberlik” demek; TTB ve sağlık sendikaları başta olmak üzere tüm işçi ve kamu emekçisi sendikalarının, meslek örgütlerinin, baroların, iş ve hizmet birimlerinde oluşturulacak virüse karşı mücadele için kararlar alacak ve uygulamaları denetleyecek komitelerin, yerel derneklerin, okullarda öğrencileri, eğitimcileri, öğretim üyeleri ve diğer çalışanlarıyla oluşturulacak örgütlenmelerin, siyasi partilerin, yerel yönetimlerin, muhtarlıkların, site ve apartman yönetimlerinin… az çok kitlesel bir temsiliyete sahip her örgütlenmenin pandemiye karşı mücadelenin bir unsuru olarak seferber edilmesi demektir.
Böyle bir toplumsal seferberlik karşısında ben aşı olmam diyenler için bir alanın kalmayacağı besbelli değil midir?
Ancak bugün iktidar, TTB’yi terörist, tek adam yönetimine karşı olan her odağı “milli güvenlik sorunu” olarak görerek pandemiyi kendi iktidarının tehdidi olarak gördüğü odakları yok etmenin imkanına dönüştürmek istemektedir.
Bu yüzden de nasıl geçmişte iktidar, en basit iş olan maskeyi bile dağıtamamışsa, bugün de pandemiye karşı belirleyici hatta tek silah olan aşıyı kullanamamaktadır. Ki burada da asıl sorun iktidarın pandemiye karşı mücadelesinin arkasındaki zihniyettir!
Bu zihniyet değişmediği sürece de ne aşı olmayanları aşı olmaya razı edebilir ne de pandemiye karşı mücadelede başarılı sonuçlar alabilir!
