Bugün… En azından bugün… Güzel şeylerden bahsedesim var.
Kafalarını çıkarmak için yağmur yolu gözleyen salyangozlardan… Evdeki yeşillik artıklarını biriktirip ellerimle yedirdiğim iyi huylu bir katırdan… “Sende Ahmed Arif’in şiir kitabı var mı?” diye soran yaşlı köylü komşumdan… Sağanak yağmurla birlikte cılız da olsa nihayet akmaya başlayan derelerden… Ağır ağır toprağı delip kendini gösteren ilk kış çiçeklerinden… Bomboş kumsalın en güneşli yerinde sırt sırta yaslanıp uyuyan bir kediyle bir köpekten…
Bugün… En azından bugün… Güzel şeylerden bahsedesim var.
O yüzden Ahmet Şık’tan bahsetmek istemiyorum. Gerçekten ama gerçekten gazetecilik yaptığı için şu melun devirde başı bir türlü beladan kurtulamayan arkadaşımdan, meslektaşımdan… Faşizmin ahtapot kollarından, vampir dişlerinden, sinsi niyetlerinden… Alıcı kuşlar gibi tepemizde dolaşan tehditlerinden…
Hiçbirinden… Bahsedesim yok.
Ne pahasına olursa olsun düşünmeyi, hem de dilediği gibi düşünmeyi, bir insanlık hakkı olarak sahiplenen arkadaşlarım, meslektaşlarım Necmiye Alpay ve Aslı Erdoğan’dan da bahsedesim yok.
