Cumhuriyet: Ne güzel bir gazete adıdır. Bey yok, sultan yok, padişah yok, saray yok, külliye yok, tek adam yok, bir avuç adam da yok. Cumhur var. Sadece cumhur var. Yani halk, yani yurttaş. Neyin, ne ve nasıl olması gerektiğine cumhur karar veriyor ve buna Cumhuriyet deniyor.
Evrensel: Ne güzel bir gazete adıdır. Rengi, ırkı, inancı, etnik kökeni, tarihi, coğrafyası ne olursa olsun hepsini ve herkesi kapsayan; her türlü ayrımcılığı reddettiğini adıyla ilan eden bir gazete adı. İnsanı insan olarak kavrayan ve yücelten bir dünya görüşünün dile gelmişi…
Birgün: Ne güzel bir gazete adıdır. En zorlu günlerde, dönemlerde bile umudu yitirmeyen, inanla, inançla “Bir gün mutlaka” diyebilen, sinmeyen, susmayan, boyun eğmeyen, diz çökmeyen, umudunu asla yitirmeyen bir sesin ve bilincin gazeteye ad olmuşu…
İMC: Ne güzel bir televizyon adıdır. Okuyun o harfleri. Züppeleşip “ay em si” diye okuyanlara omuz silkip ilkokulda öğrendiğiniz gibi okuyun: İ me ce!.. Bir işi, bir ödevi çıkar gözetmeden, ortaklaşa kotarmanın tadını duya duya; el ele tutuşup omuz omuza vermenin güvenini de, onurunu da, kıvancını da anlatır.
Hayat: Ne güzel bir televizyon adıdır… Adını Nâzım’dan almış gibi: Aslolan hayattır… Yıllardır haberiyle, müziğiyle, yorumuyla, konuğuyla hayatı yansıtacağını adıyla ilan etmiş ve buna yayında olduğu sürece inatla uymuş. Hayatı kendi doğrularından ibaret bir cendereye tıkıştıranlara inat, hayatı bütün renkleriyle kucaklamaya çabalamış…
