Ankara Garı’ndaki o korkunç kitlesel ölümün ardından, dönemin Başbakanı ne diyordu?
“Ankara’daki terör saldırısı sonrasında anket yaptık ve kamuoyunun nabzını tutuyoruz oylarımızda bir yükseliş trendi var. Birçok anket var… Saldırıdan sonra da yüzde 44 bandına doğru yükselme trendi devam ediyor. Önemli olan burada bizim hedefimiz AK Parti’nin tek başına iktidarı getirecek sonucu elde etmesi.”
Ya dönemin Sağlık Bakanı: “2014 yılının 10 Ağustos’unda cumhurbaşkanı yerine başkanı seçmiş olsaydık Türkiye bugün bu kaosu yaşayacak mıydı? Yaşamayacaktı.”
Ve aşırı soğukkanlı bir şekilde ‘fiili başkanlık’tan başka bir şey düşünemez haldeki Erdoğan’ın sözleri: “Şimdi ne diyoruz, 7 Haziran’da bir seçim var mı? Bu seçimde Türkiye’yi, yeni Türkiye hedeflerini, yeni anayasasına, başkanlık sistemine, çözüm sürecini güçlendirerek kavuşturmak için hazır mıyız? Kardeşlerim, 400 milletvekilini verin ve bu iş huzur içinde çözülsün.”
Huzur içinde çözülmedi, şimdi kan ve gözyaşı ile mi çözülecek?
İstenenin o olduğunu, ne yazık ki ölüm, gözyaşı ve acı içinde görmekteyiz.
