Bu olasılıklar karşısında muhalefetin ideolojik takıntılardan kurtulup ‘doğru’ başkanlığı istemesi akılcı bir tutum olurdu. Ancak karşı tarafta böyle bir basiret olmayınca iktidar rahatladı ve çıtayı düşürdü… Bugün muhalefet bir ikilemle karşı karşıya: Ya AK Parti başkanlığı istemez ve ‘yarı yolda’, yani partili cumhurbaşkanlığında durursa?
Böyle bir sistemde cumhurbaşkanı yasama ve yürütmeyi birlikte elinde tutmakla kalmıyor, Anayasa’nın verdiği haklar sayesinde yüksek yargı ve üst kurul atamalarında da geniş bir yetki kullanıyor. Üstelik başkanlık sisteminin aksine, yine Anayasa uyarınca sorumluluk da taşımıyor! Daha ne istersiniz? Hangi siyasetçi böyle bir konumdan uzaklaşmak ister?
Kısacası eğer AK Parti başkanlık sistemine geçiş meselesini kamuoyuna yönelik bir retorik düzeyinde bırakır ve partili cumhurbaşkanlığını kalıcı kılmaya yönelirse bu hiç şaşırtıcı olmaz. Böylece sistem oluşturmadan lider iradesi ile yürümek mümkün hale gelirken, muhalefet de siyasetin altında kalmayı sürdürür. Türkiye ise ‘demokrasi öncesi’ evrede bir süre daha demir atar, ama bu kimsenin derdi değil zaten…
