Aynı iktidarla bir zamanlar ‘demokrasi, özgürlük, barış, kardeşlik ufku’ filan olmuş memleket bir süredir büyük bir ‘Ceza ve İnfaz Kurumu’na dönüştü.
Geçmişte bu tür başka devirler de oldu elbet; bir kısmı ya unutuldu yahut şu daha doğru: Kötüden kötü, acıdan acı, kasvetten kasvet, ölümden ölüm beğenmek zorunda değiliz!
‘Ceza ve İnfaz Kurumu’ sadece icraatla olmuyor; içinde yaşanılan ve içinde ölünen atmosfer böyle.
Tabii ki devlet (ve iktidar) ‘meşru ceza ve infaz kurumu’ olarak baş aktör.
Ama biliyorsunuz ‘meşruiyet’ sadece iktidarın kaynağına, yani sandığa, oylara ilişkin bir şey değildir. ‘Meşruiyet’ aynı zamanda fiilen olan bitenin, yapılanın edilenin ‘hukukun, temel hak ve özgürlüklerin, siyasi ahlakın özüne’ uygun olup olmamasıyla alakalıdır.
