Dünya Bankası sanayi politikalarını yeniden meşru bir kalkınma aracı olarak kabul ederken, UNCTAD bunların uluslararası ekonomik hiyerarşi içindeki eşitsiz uygulanma koşullarına dikkat çekiyor.
Raporun verilerine göre erken kapitalistleşmiş ülkelerde yıllık ortalama sanayi politikası müdahalesi sayısı 2008-2021 dönemindeki 986’dan, 2022-2025 döneminde yaklaşık 2 bin 500’e yükseldi. Bu artış, daha önce tartıştığım yeni devletçilik eğiliminin somut göstergelerinden biri.
Ancak bugünkü devlet müdahalesi, İkinci Dünya Savaşı sonrasının kalkınmacı devlet uygulamalarından farklı koşullarda yükseliyor. O dönemde örgütlü emek hareketlerinin gücü ve sosyalist sistemin varlığı, devlet müdahalelerinin toplumsal içeriğini etkiliyordu. Bugün sanayi politikalarının geri dönüşünde ise jeopolitik rekabet, ekonomik güvenlik ve sermaye birikiminin yeniden örgütlenmesi öne çıkıyor. İki dönem arasındaki temel fark bu.
