13 Nisan’da Eskişehir’den Ankara’ya yürüyerek gelen Doruk Madencilik işçilerinin eylemi sürüyor. Başkentteki Kurtuluş Parkı’na “hapsedilen” işçiler, dün eylemlerinin 16’ncı, açlık grevlerinin ise 8’inci günündeydi.
Yine kendilerini saran polis barikatını aşarak Enerji ve Tabii Kaynaklar Bakanlığı’na yürümek istediler…
Yine polis dayağı yediler, biber gazına hedef oldular.
Hem de defalarca!
(…)
Ve en acısı ne biliyor musunuz?
Etraflarını çevreleyen barikatı yıkmak için yüklenen işçilerden birinin parmağı demirlerin arasına sıkışıyor…
Tam bu sırada barikatın hemen ötesindeki polislerden birinin gülümsemesi yansıyor ekranlara…
Genç madenci acıyla bağırıyor; karşısındaki polis yanındaki arkadaşına o işçiyi göstererek gülüyor.
Büyük bir olasılıkla kendisi de dar gelirli bir ailenin çocuğu… Yoksa niye polis olsun ki?
Ama o, geldiği yeri unutmuş; kopmak üzere olan parmağa bakıp gülüyor…
İşte; o parmak ve gülümseme var ya…
Bu ülkenin bugünkü en büyük problemidir!
