İran savaşı “kolektif emperyalizm” içinde derin yarık oluşturdu. ABD hiç olmadığı kadar bir savaşta bu kadar yalnız kaldı. Trump’ın cepheye sürmek istediği müttefikleri; İngiltere’den Almanya’ya, Japonya’dan Avustralya’ya, Yeni Zelanda’dan Avrupa Birliği’ne tüm aktörler “bu bizim savaşımız değil” diyerek tavır geliştirmeye başladı. Savaşın ilerleyen safhalarında bu durum değişecek olsa bile “kolektif emperyalizm” içindeki “huzursuzluğu, kaynamayı” görmek açısından dikkat çekici.
Almanya liderliğindeki Kıta Avrupa’sı, ABD ile yaşanan bu derece bağımlılık ilişkisinin kendi küresel çıkarlarını büyük bir tehdit olduğunun bilincinde ne zamandır. Ancak bu sorgulama şimdilik bir kopuşa yol açabilecek düzeyde değil. “Eksen kayması” yaşanmayacak olsa da itirazların daha net yapılıyor olması önemli.
Haliyle Hürmüz Boğazı’nı kapatarak enerji kartını devreye sokan İran’ın hamlesi Asya’yı, Avrupa’yı sarsarken Trump’ın Körfez’e asker çıkarma çağrıları havada kalıyor. Kapitalist-emperyalist saldırganlık gemi azıya alırken evet, Trump ve Amerika bu sefer hiç olmadığı kadar yalnız! Tabi bu verili gerçeğe rağmen dünyanın bir numaralı hegemon gücü olmanın verdiği “üstünlükle” de Amerikan emperyalizmi hiç olmadığı kadar saldırgan.
