Okura not:
Günün 11’i, Türkiye medyasındaki görüş ve yorum çeşitliliğini yansıtmak amacıyla hazırlanmaktadır. Aşağıda özetini bulacağınız yazıya yer vermemiz, içeriğini onayladığımız ve/veya desteklediğimiz anlamına gelmez.
Arada bir televizyonda müzik dinliyorum, TSM. Baktım bildiğim bir şarkı söyleniyor: “Çal kanunum çal, derdini söyle bana…” Başladım gülmeye. Sakın bu şarkıyı yasaklamasınlar? Çünkü hangi kanaldan söz ediyor bu şarkı? Kanun var, kanun var. İlki çalgı, ikincisi yasa. Yani yasaları çal anlamında mı söyleniyor bu şarkı? Hayır, manasız bir şey olur böylesi. Demek ki şarkıda kastedilen çalgı olan kanun. Bayılırım sesine. Eskiler der ki: “Üzerinde kedi gezinse yine güzel ses çıkarır.” Kanun sahiden öyle bir çalgıdır. Sadece hicaz makamında küçük bir taksim yapabilirim ama bir ustadan dinlemenin de hazzı başkadır. Gelelim yasa anlamındaki kanunlara (acaba hiç girmesek mi?). Avukatım Celal Ülgen’le sık sık konuşuyoruz. Bir şey soruyorum, “Celalciğim acaba şu söylem kanuna göre bir suç teşkil eder mi?” gibilerinden. Yanıtı kısa ve öz: “Hayır, bunda hiçbir suç unsuru yok ama dava açılır mı onu bilemem ve daha kötüsü sonuç ne olur onu hiç bilemem.” Bunu söyleyen ülkenin en iyi avukatlarından biri. Hiç güveni yok. Haklı da. Duruşmalarda görüyorum durumları ve çok üzülüyorum. “Allah kimseyi mahkemelere düşürmesin” diye bir söz vardır ya. Aynen bu duaların yanındayım. Ne kimseye dava açın ne kendinize dava açtırın. Durum içler acısı söyleyeyim.
Atatürk diyor ki: Her şey açık söylendiği zaman, halkın dimağı, faaliyette bulunacak, iyi şeyleri yapacak ve milletin zararına olanı ret edecek, şunun bunun arkasından gitmeyecektir.
