Okura not:
Günün 11’i, Türkiye medyasındaki görüş ve yorum çeşitliliğini yansıtmak amacıyla hazırlanmaktadır. Aşağıda özetini bulacağınız yazıya yer vermemiz, içeriğini onayladığımız ve/veya desteklediğimiz anlamına gelmez.
Yine erkek şiddetini protesto ediyoruz, erkek şiddetini konuşuyoruz. Son zamanlardaki infiale sebep olan olayların benzerleri bu topraklarda arada sırada değil, sürekli olarak gerçekleşmekte. Türkiye 1,5 ay sekiz yaşındaki bir çocuğun nasıl öldürüldüğünü konuştu, hala konuşmakta. Nüfusu 100 kişi bile olmayan bir köyde öldürülen Narin’in katil/katilleri hala bulunamadı. Ekim ayı henüz bitmedi ama bu ay erkeklerin öldürdüğü kadınların sayısını bilmiyoruz. Savaş rakamları ile karşı karşıyayız. Şiddetin dozu o kadar yüksek, başvurulan yöntemler o kadar fecaat ki. Öte yandan, en korktuğumuz durum hâkim olmaya başladı: Şiddet görünmezleşiyor, normalleştiriliyor. “Böyle bir haberin sonrasında Ortalığın yıkılması lazım!!” Kaç kez kurduk bu cümleyi? Ama yıkılmıyor.
Erkek şiddeti erkeklerden kaynaklanıyor, erkekliğin bugün geldiği noktada şekilleniyor, iktidar partisi buna karşı herhangi bir önlem almıyor, cezasızlık politikasından vazgeçmiyor ve patriyarkanın sırtını sıvazlamaya devam ediyor. Döne döne aynı yere geliyoruz. Sürekli aynı şeyi yapıp farklı bir sonuç beklemek ise ahmakça. Hatırlarsınız, 2021’de İstanbul Ataşehir’de gündüz Başak Cengiz isimli genç bir kadını samuray kılıcı ile öldüren katil Can Göktuğ Boz, yakalandığında “Maktulü tanımıyorum. Kadın öldürmek daha kolay olduğu için kadın öldürmeyi tercih ettim” demişti.
Şiddetle mücadelede sıfır tolerans diyen AKP Türkiye’sinde “kadın öldürmek en kolay” iş! H.K.G davasının duruşmasından evvel, HKG’nin yanında olan kadınlara adliye önünde azgın azınlık diye bağıranlar kimlerden cesaret aldı? Siz hiç aynaya bakıyor musunuz? “Toplumdaki cezasızlık algısını kıracağız.” diyor partili Cumhurbaşkanı. Algı mı? Bu bizim yaşadığımız bir durum, bir olgu. Mevcut olan bir olgu için algı yaratmaya çalışıyorlar demek ise muktedirin çaresizliğinin göstergesidir. Oysa biz çaresiz değiliz. Ve çare, ülkeyi yönetenler değil, onu da iyi bilenleriz.
