Ben bu yazıyı kaleme aldığım sırada 21. İdare Mahkemesi, sayıları şimdiden yirmiyi aşan Barış Akademisyeninin üniversiteye geri dönmelerini mümkün kılan kararlara imza atmaya başlamıştı. Benim dosyam da aynı mahkemede. Belki bu yazı okuyucuyla buluştuğunda Mahkeme benim üniversiteye dönüşümün yolunu da açmış olur. Dile kolay, altı yıl sonra. Artık ne ben altı yıl önceki benim, ne de üniversite artık üniversite. Biz ayrılmadan önce de üniversiteler bilim cenneti değildi, ancak şimdilerde tabelasında üniversite yazan pek çok kurumun kapısından bilimin b’si dahi girmiyor. Köprünün altından çok sular aktı. Biz atılırken seslerini çıkarmayan meslektaşlarımızın çoğu hakkında üniversite yönetimleri tarafından soruşturma açıldı, baskı altında sesleri iyice kısıldı. Soruşturma geçirmemek için derslerinin içeriklerini iyice boşaltan çok sayıda akademisyen olduğunu biliyoruz, duyuyoruz. Sayıları çok az olsa da baskı ve zulüm karşısında asla boyun eğmeyenler de vardı elbette. Onları burada saygıyla anmak isterim. Böyle bir ortamda mücadele yürütmek hiç kolay bir şey değildir, yürek ve mücadele azmi ister.
