Darbeciler, ülkedeki ‘demokrasi bakiyesi’ni de Köprü’den atmak, Meclis’te bombalamak, tankla ezmek istedi.
Şimdi iktidara düşen; muhalefetle birlikte, o ‘bakiye’yi bu kez samimiyetle, ‘demokratikleştirmek’tir. Çünkü darbenin, darbecinin demokrasiyi bombalamak, tankla ezmek, köprüden atmak istediği tartışmasız elbette… Lakin iktidarın da o ‘bakiye’yi darbeden önce ne hale getirdiği tartışmalı!
O demokrasiyi düştüğü yerden kaldırmak… ‘Kendi ülkesini bombalayabilenler’e karşı Türkiye’nin elindeki tek iyi ihtimal budur.
Bu ülkenin artık sahici bir demokratik ufku olmalı. O ufuk, ‘darbeye karşı temel direnç’in ‘her biçimde anti-militarizm’le, ‘herkes için demokrasi’yle, ‘herkese hak ve özgürlükler’ ile tesis edilmesidir; sürek avları, sürekli düşman ilanıyla, ‘linç, cihat’ ve kafa kesmeye bile meyleden öfkeyle değil!
‘Askere dokunulmazlık zırhı’ verip ‘Seçilmiş milletvekillerine dokunulsun’ seferberliğine koşmuş olan iktidar, sadece darbe karargâhına değil kendi güzergâhına da iyi bakmalı!
