1 Mart 2003’te ABD dayatması o tezkere, iktidarın bir kısmının, paşaların, Hürriyet gibi büyük medyanın, büyük sermayenin, bugün kimi cumhuriyetçi, muhalif geçinen nice gazetecinin, neo-con devşirmesi düşünce ve yazı erbabının, ABD baskı ve tehditlerinin karşısında bir kısım AKP’li ile CHP oyları sayesinde kabul edilmemişti.
O gün Erdoğan henüz başbakanlık için kenarda bekliyordu ama sonrasında dünyanın neresine adım atsa, (kendisi çıksın istediği halde) o tezkerenin reddedilmiş olmasının onurunu yaşadı. Avrupa’dan Arap ülkelerine halklar… Sosyalistlerden Yeşiller’e Avrupa parlamenterleri… Ve sonra Avrupa Parlamentosu’nda “Türkiye’ye EVET” diye kalkan o pankartlar.
O onur; rehin düşmemiş, “Batı demokrasileri” dahi tepeden inme, dayatma askeri müdahale kararları alırken, Meclis’te oylayıp bunu reddedebilmiş, darbe tehditleri ve küresel ekonomik şantajları fiilen umursamamış… Halkının yüzde 80’i savaş ve işgale karşı çıkmış bir ülkeye saygıydı. Onun Ortadoğu, İslam dünyası, hatta Avrupa için temsil ettiği bir umudun itibarıydı!
Oysa şimdi diyorsunuz ki “Dünya 5’ten büyüktür”; kimse umursamıyor. Çünkü önce S: Arabistan, derken Katar, o arada “Suriye’de rejimle çatışan her örgüt dostumuzdur” deyip Nusra, Işid vesaire… hep rehin düşmüşsünüz.
İçeride halkının bir kısmından nefret eden, tek adamlığa tapınan, dışarıda ise nihayetinde geri geri Kerry’nin eline, diline, peşine düşen, Obama’nın elde sopayla beyzbol oynadığı bir devletsiniz çünkü!
Kendi barışınıza sarılmak yerine… Bir kısım Kürt halkını, size en yakın olanları sınır ötesinde savaşla ezmek üzere, Işid mışid tırlamışsınız! Kendi barışınızı neredeyse çöpe atmaktasınız.
