Yurtdışından gelen bazı tepkiler ve yapılan değerlendirmeler de iç açıcı bir tablo çizmiyor. Türkiye içindeki tartışmalar, söylem ve ülkenin önemini abartma çabaları ne kadar yoğunlaşırsa yoğunlaşsın uluslararası sistem indinde Ankara’nın ciddi bir irtifa, itimat ve itibar kaybına uğradığı anlaşılıyor. Bu durumun, ülkesinin selametini isteyen herhangi bir vatandaş açısından sevinilecek bir yanı yok.
Hatta tersine kaybedilen itibar ve itimadın dış politikada bazıları gereksiz tavizlerin verilmesini zorlayacağı ihtimali bir hayli rahatsız edici. Bugüne dek Türk- Amerikan ilişkilerini “stratejik ortaklık” ya da Obama döneminde “model ortaklık” diye tanımlamayı tercih eden ABD’nin resmi ağızlardan ilişkileri müttefiklikle sınırlamaları da, bu gelişme bizatihi üzülecek bir şey sayılmasa bile, dikkate değer bir vaka.
Bu vaka, uluslararası sistemin her şeye rağmen liderliğini sürdüren ABD ile Ankara arasındaki sorunların aslında gösterilenden derin olduğuna da delalet ediyor. Belli ki, Türkiye’nin içinde yapılan ve menkıbeye dönüşen dış politika performansı değerlendirmesiyle dışarıdaki gerçeklik arasında ışık hızıyla ölçülebilecek bir mesafe var. Bu mesafenin varlığı bundan sonraki gelişmeler açısından bir hayli kaygı veriyor.
Dış politikasında geçmiş hatalarının gerçekçi ve dürüst muhasebesini yapamayan bir yönetimin bundan sonraki adımlarda ne türlü ihtiyatsızlıklara yönelebileceği kaygısı bu nedenle akıllara yerleşiyor.
