Yerel seçimde iktidar umudu ışığı yakmıştı. Ancak alternatif üretmek yerine mevcut sistemi “Ben daha iyi yönetirim” ezberini aşamadı. Oysa, sistemin kendisinde ve muhalefet buna çalışmamış!
Kendi seçmen tabanı dışına hitap edememe, geniş kitleleri ikna edememe: Ana muhalefet CHP oy potansiyeli %20-%28 bandında. Muhafazakâr, milliyetçi, kırsal, düşük-orta gelir grubu seçmene güven veremiyor, ‘bizden biri’ algısı yaratamıyor. İktidarın ‘hayat tarzı tehdidi’ damgasından kurtulamıyor.
Stratejik vizyon ve alternatif proje eksikliği: Muhalefet genellikle ‘iktidarın yaptığı yanlış’ üzerinden tanımlanıyor; “Biz gelince ne yapacağız?” sorusuna net, elle tutulur, kapsayıcı bir proje koyamıyor. Eleştiri çok, “kurtarıcı proje” az. Hizmet siyaseti yerine kimlik/kültürel savaş ekseninde kalıyor.
Ekonomik kriz, adaletsizlik, hukuksuzluk gibi konularda toplumun büyük kısmı iktidardan şikâyetçi olsa da “Muhalefet gelirse düzelir” inancı zayıf. “Hepsi aynı” algısı yaygın ve bu algı kırılamıyor.
