Neredeyse 20 yıl önce, nisan 2007’de Gebze’deki bir ilköğretim okulunda bir öğretmen okula getirdiği silahla bir başka öğretmeni öldürdü. Bu olay bir süre tartışıldı ve sonra unutuldu. Medyada ezber söylemler dışında ancak birkaç anlamlı değerlendirme yer alabildi. Toplumun sürekli olarak şiddete itildiği, demokrasi yerine şiddet solumak zorunda bırakıldığı ve silahların giderek yaygınlaştığı ortadaydı. Bu koşullarda şiddetin ve silahların okullara girmesi kaçınılmazdı.
Ezber söylemler bunlara hiç değinmedi ve hiç değişmedi. Geçtiğimiz günlerde Maraş ve öncesinde Siverek’te yaşananlar üzerine söylenenlere bakalım. “Çocuklarımıza merhamet, şefkat, vefa, vicdan, sorumluluk ve aidiyet gibi manevi değerlerin de kazandırılması gerekiyor!” Bunlar İslamcı siyasetin ve medya organlarının değişmez söylemi. Onlar için her sorunun çözümü daha fazla din; her okul saldırısı ahlaki çöküşün bir göstergesi. Bu çöküşün sorumluları ezberden, “sosyal medya” ve “şiddet içerikli televizyon dizileri”.
Bugün de toplumun silahsızlandırılmasına şiddetle karşı çıkıyorlar. Okula silahla gelen ve katliam yapan bir öğrenci olduğunda, sorunun öğrencide olduğunu söylüyorlar. Silahların günlük yaşama girmesi, çocukların kolayca ulaşabileceği araçlara dönüşmesi, silahların kolaylıkla alınıp satılır olması hiç sorun değil. Onlar bilimi değil, sığ sağ ideolojiyi her şeyden üstün tutuyorlar.
