HALİL İBRAHİM ÇELİMLİ
Futbol peygamberlerinin, “O oyun ne güzel oyundur, onu oynayan ne güzel insandır” şiarıyla işaret ettiği, yüreklerimizi fethetmiş Brezilya’nın bu baskıdan yorulmaya başladığı, dünyaya ve Avrupa’ya yayılan futbolcularında da anlaşılabiliyor.
Türkiye’de bile sambacılara skorun hesabını sormak şöyle dursun, olası kötü oyunu da direkt havale etmeye başladığımızı herhangi bir futbol tutkunu dudağını sol kulağına bükerek kabul edecektir. Onca emekle hazırlanmış iyi bir yemeğin kötü bir baharatla harmanlanması gibi, takıma monte edilen bir Brezilyalı’nın tat vermesi gerekirken bütün takımı bozuyor olması da mümkün.
Oysa Brezilyalı dediğin oyunu güzelleştirmek için orada değil midir?
Futbolu robotlar mı oynayacak?
Vahşi ya da evcil kapitalist futbolun bitmek tükenmek bilmeyen tabela hırsı yüzünden, sadece güzel oyun oynamaya gelen sambacıların da belli bir süre sonra Avrupalı arkadaşlarına benzemeye başlaması kaçınılmaz hale geliyor.
Oysa haldır haldır koşmak yerine olduğu yerde dans ederek yapılacak gol vuruşunun ya da en azından güzel bir pasın keyfine diyecek yoktur. Ancak kurmaktan çok bozmaya evrilmiş Avrupa futbolunda bu ne mümkün. Breitner, İspanya’dan ülkesi Almanya’ya döndüğünde Hans Peter Briegel’i kastederek, “Öyle görünüyor ki bundan sonra futbolu robotlar oynayacak” demişti. O günlere yakınız sanırım.
Hem iyi oynamak hem Gareth Bale gibi koşmak zor biraz
Brezilya’nın dünkü kötü futbolunu iyi oyun baskısı yüzünden genlerine müdahale edilen Avrupalı oyuncularına yoranlardanım; hem iyi oyun oynayacaksınız hem de Gareth Bale gibi koşacaksınız; zor biraz. Hele bir de Avrupa’da takım çalıştırmış Scolari gibi bir teknik direktörünüz varsa rakibe göre şekillenecek bir oyun göreceğiz demektir turnuva boyunca.
Bir yanına aldığı Parreira’nın pozitif (!) enerjisini de hesaba katarsak çekirdekleri ve soğuk biralarıyla ekran başına geçenlerin çok çabuk kanal değiştirmelerine şahit olabiliriz. Diğer yanına da hiç olmazsa Santana’nın posterini asmış olaydı.
Brezilya değil Brezilya gibi olmaya çalışan takım
İronik bir şekilde dün sahada Brezilya değil de Brezilya gibi oynamaya çalışan bir takım vardı. Çünkü karakterleri değişmiş ve futbolun sadece futbol olduğunu çoktan unutmuşlar. Oyun boyunca gol iştahı taşıyan ne bir pozisyon ne de bir şut görebildik.
Ara sıra köklerine inip yapmaya çalıştıkları topuk pasları bile doğru düzgün hedefini bulamadı. Art arda yapabildikleri paslar sınırlıydı. Paslaşarak çıkamadıkları için orta sahaya kadar gelip topu geveleyen defans hattı en hafif tabirle uykumuzu getirdi.
Pele’nin geleneksel olarak her Dünya Kupası’nda ilan ettiği veliaht futbolcu katagorisinden Neymar’ın beklentileri karşılamak için çırpınışları dışında orta sahada doğru düzgün bir organizasyon göremedik.
Sao Paulo valisi mutlu olsun yeter!
Hırvatistan özelinde anlatılacak çok şey yok. Avrupa baş altı takımları genelinde ne söyleniyorsa o.
Topu istediğin yere atamıyorsan; ya oraya kadar topla birlikte koşacaksın – çalımdan bahsetmiyorum topla birlikte boş alan koşusu – ya da oraya koşacak atletik yapıda takım arkadaşın olacak.
Dolayısıyla atılan her topa gayretli koşularıyla cevap veren Hırvat futbolcular aslında şaşırtıcı olmayacak bir sonuç da alabilirlerdi. Böylesi bir maç için fena da oynamadılar. Ancak sokak hareketleri yüzünden bunalmış ve olası bir yenilgi sonrası mide gazı artacak Sao Paulo’nun valisini mutlu (!) görmek isteyen hakemin hediyesiyle bu şansları da kalmadı.
İyi futbol mu? O çoktan öldü
Sonuç olarak erken konuşmak kadar keyifli bir şey yoktur futbolda. Ülkenin yaşadığı protestoları da düşünecek olursak iyi niyetli düdükler çeyrek finale kadar itekleyebilir Brezilya’yı. Sonrası için Avrupalı arkadaşları gibi oynamak zorundalar. İyi futbol mu? O çoktan öldü.
