Kimileri, barışın din kardeşliği ile sağlanabileceğini sanmaktadır. AKP de, aklına Kürt açılımı yapmak geldiğinde Sünni-İslam anlayışı üzerinden birlik söylemini öne çıkarmaktadır. 2009’daki ilk açılımda da bu söylem öne çıkarılmıştı. Laik kesim ile Sünni İslam olmayan Kürtler, Türkler ve Zazaların tepkileri, bu açılımı sonlandıran etkenlerden biri olmuştu. Bu durumdan ders almayan AKP, günümüzdeki açılım sürecinde de bu söylemi aynen olmasa da değişik biçimlerde dile getiriyor.
Geçenlerde 11 İslam ülkesinin dışişleri bakanları, saldırılarını durdurması için İran’a çağrı yapmışlardır. Bu İslam ülkelerinin, sudan bahanelerle ve keyfi amaçlarla Müslüman İran’a saldıran ABD ile İsrail’e değil de, kendisini savunmak için bazı İslam ülkelerindeki Amerikan üslerine saldırmak zorunda bırakılan İran’a çağrı yapması, “din kardeşliğinin” söylem dışında bir anlam taşımadığını bir kez daha göstermektedir.
Din kardeşliğinin işlevsel olamamasının bir başka nedeni de, Müslümanların çoğu, oruç tutmayan, namaz kılmayan ve içki içen Müslümanlara hoşgörüyle yaklaşırken, bazılarının onları düşman olarak görmesi ve kendi inancını diğer Müslümanlara dayatmak istemesidir.
İnanç ve dini pratik farklılıklarına hoşgörüyle yaklaşılıp barış içinde ve kardeşçe yaşamayı sağlayacak anlayış, “din kardeşliği” değil, laik anlayıştır.
