Ver gazı, çalıştır copları… Kargaşa, kaos, çatışma iyi geliyor değil mi? Bir meydanı yasaklarsın, yıllar sürecek kavganın fitilini bile bile ateşlersin. Böylece her 1 Mayıs’ta çatışmayı, kaosu her şeyin önüne koyarsın. Yine aynı senaryo işledi. Taksim’e giden tüm yollar arbedenin, çatışmanın adresi oldu.
1 Mayıs’ı Taksim’de kutlamak isteyenlerin önünü kesmenin bir anlamı var mı? Yok… Onlar Taksim’e çıksa ne olur? Geçmiş yıllarda da gördük ki, bayram olur. Taksim kutlamaların adresi olur. Başka da bir şey olmaz. Ama iktidar inatla işçilere Taksim’i yasaklayıp her 1 Mayıs’ta Taksim’i kavganın adresi haline getiriyor. Dünyanın hemen her yerinde simgeler, anıtlar, kutlamalar, anmalar, törenler, kurtuluş günleri vardır. Orada yaşayanlar için hayatın vazgeçilmez parçasıdır. Halkın ortak belleği, tarihi, geleneğidir. Kimse bunun önünde durmayı bile düşünmez…
10 Kasım’da Anıtkabir’de, 23 Nisan’da Meclis’te, 21 Mart’ta Diyarbakır’da olmak bizi birleştiren ortak değerlerdir. Hacı Bektaş-ı Veli etkinlikleri Hacıbektaş’ta yapılır. 9 Eylül’de gözlerimizi İzmir’e çeviririz. 1 Mayıs’ta Taksim’de olmak da bizi birleştiren ortak değerler arasındadır. İstanbul’da Taksim’i, İzmir’de Gündoğdu’yu, Ankara’da Tandoğan’ı yasaklayamazsın. Eğer yasaklıyorsan, barikatlar kuruyor, polis yığıyorsan niyetin başkadır. Taksim’i işçilere yasaklayamazsın; Taksim çalışanlar için gelenektir, tarihtir, vicdandır.
