Çaresizlik bir anda üstüne çullanmadı. Sen henüz farkına varmadan “Kader ağlarını yavaş yavaş ördü.” Ağır ağır birikti, çoğaldı, etrafını kuşattı. Sonra bir an geldi, hayatını teslim aldı. Kontrol artık senin ellerinde değil. Dümene o geçti.
Ne zaman başladığını bilemediğin gibi ne zaman biteceğine ilişkin de bir fikrin yok. O büyük çaresizliğin tam ortasında kalakaldın.
Mesela, her gün işe gidiyorsun, altında ezildiğin, boğulduğun mesai için “Ya sabır” diyorsun. Hem dışarıda milyonlarca işsiz, çaresiz var. Kalkıp nereye gideceksin?
Neredeyse “Bir gün daha geçti” diye duvara çentik atacak hale geldin. Ama maaşını bile ödemiyorlar. Günler, haftalar geçiyor, patron hiç üstüne alınmıyor. Üstüne gitmedin; sonra “Çok oldun artık sen” diye kapıya koyuverirler diye düşündün.
Bir sendika başkanı vardı, senin sesin gibiydi. Tam da çaresizliğini anlatıyordu. Hani, sen de alkışlamıştın; “İşçileri adam yerine koymayı öğrenin” demişti. Onu da içeri aldılar; “Halkı kin ve düşmanlığa tahrik” ediyormuş.
Mesela, işini ekmeğini elinden alanı yazan, arsıza arsız, hırsıza hırsız diyebilen bir gazeteci vardı. Soruşturmalardan, kovuşturmalardan yakasını kurtaramıyordu. Onu da “Yanıltıcı bilgiyi alenen yaymaktan” içeri aldılar. Haberlerini takip ettiğin, YouTube’da abonesi olduğun bir başkası vardı. “Ben bu çocuğu seviyorum, güzel konuşuyor” diyordun. Onu da Silivri’ye koydular. Onun gibi onlarcasının yanına…
Mesela, değişim isteyen birine oy vermiştin, belediye başkanı olmuştu. Onu da aldılar. Yetmedi, kendi partilerinden birini başkan diye koltuğa oturttular. Sadece o değil, 23 kentin başkanlarını da birer ikişer tutukladılar. Ya da sen seçtin, onlar kayyuma verdi. Bazıları da köşeye sıkışınca iktidara demir attı. Yerel yönetimlerde değişim istiyordun. Onlar rozetlerini değiştirdi.
