Demokrasi; muhalefetin var olabildiği, eleştirinin meşru kabul edildiği ve iktidarın sürekli denetlenebildiği bir sistemdir.
Muhalefetin varlığı iktidar için tehdit değil, aynı zamanda koruyucu bir emniyet sübabıdır. Çünkü muhalefetin olmadığı yerde iktidar tekleşmez; parçalanır. Dış rekabetin sona erdiği yerde iç rekabet başlar.
Tarih, kendisini yenilmez gören yapıların çoğu zaman içeriden çözülerek zayıfladığını göstermektedir. Adaletin, istişarenin ve eleştiriye tahammülün kaybolduğu yerde muvafakat görüntüsü uzun sürmez. Sessizlik her zaman huzur anlamına gelmez; bazen yaklaşan çatışmanın habercisidir.
Bu nedenle siyasal tarihin öğrettiği temel ders şudur; Muhaliflerin tasfiyesi, siyasal mücadelenin sonu değildir. O gün geldiğinde başlayan şey, muvafıkların çatışmasıdır.
