Utanma, özgüvenin düşmanı değildir. Aksine, gerçek özgüvenin temelidir. Kendini bilen insan utanır. Yanlış yaptığında yüzü kızarır, özür dileyebilir, geri adım atabilir. Bu, insanı küçültmez; insanı insan yapar. Çünkü utanma, beynin en insani taraflarının hâlâ çalıştığını gösterir. Ancak empati kurabilen, başkasının yerine kendini koyabilen bir zihin utanabilir.
Bugün yüzü kızarmayanların çokluğu tesadüf değil. Yalan söylerken rahat olan, başkasının hakkını yerken gözünü kırpmayan, iftirayı normalleştiren bir anlayış hakimse, bu utanmanın yokluğundandır.
Bu yüzden utanabilen insanlara dikkat etmek gerekir. Onlar hâlâ düşünebilen, hâlâ kendini sorgulayabilen, hâlâ adil olmaya çalışan vicdan sahibi insanlardır. Bir toplumun geleceği, en çok da bu sessiz ama güçlü duygunun hayatta kalmasına bağlıdır.
Aslında biz toplum olarak kuralsızlıktan değil utanmazlıktan yorulduk. Daha fazla yasa değil, daha fazla vicdan gerekiyor. Daha çok bağıran değil, biraz durup düşünen insanlar gerekiyor.
