Geçen gün Aydın mitinginde boşuna “Kendileri beyaz Türkmüş, biz de zenci. Ben kabul ediyorum. Biz bu millete hizmetkâr olmaya geldik. Eğer bu milletin hizmetkârı olmak zenci olmak demekse, ben zenciyim” demedi. Oysa ta 2002’de kendilerini pek parya olarak görmüyorlardı. O vakitler partinin genel başkan yardımcısı olan Abdullah Gül, kendilerini Amerikalı beyaz anglosakson Protestanlara benzetmekteydi. Şu açıklaması biraz arada kaynamıştı: “Biz bu ülkenin WASP’larıyız.”
Dünyayla iyi geçinmesi gerekirken ve yabancı sermayeyi ürkütmemek icap ederken kendilerini kaymak tabaka beyazlara benzetmekteydiler. İçe kapanıp, küffara kılıç çalmaya karar verdiklerinde ise kendilerini zenci ilan ettiler. Bir gün kölelerin efendilerine özendiler, devran döndü kölelerin mazlumluğunun meşruiyetine sığındılar. Biraz beyaz biraz zenci. Vaziyete göre kendilerine emanet deri rengi devşirdiler. Sonra vakit geldi, yedi düvele karşı direnen kahraman ‘Kuvvacı’ olmak işlerine geldi. İstiklal Savaşı başlatan mı istersin, kafasına kalpak takıp poz veren mi?
Sonra vakit geldi. Artık öyle icap etti. İzmir mitinginde Erdoğan için ‘Kumral devrimci’, ‘Anti-emperyalist devrimci’ diye afişler asıldı. Yani beyaz Amerikalılar gibiydiler, ulus devleti aşmışlardı, ulusalcılık bir şakaydı, anti-emperyalizm haşa çocuk hastalığı.
