Randolph Bourne’un “Savaş devletin sağlığıdır” tespiti, savaş zamanlarında devletin toplumu tek bir amaca kilitlenmiş bir sürü halinde bütünleştirmesine işaret eder.
Ancak 2026’nın uzun erimli ve yıpratıcı altyapı savaşlarında bu “sağlığı” korumak anlık bir hamasetle değil, sürdürülebilir bir dayanıklılıkla mümkündür. Bu stratejik sabır, devlet üzerine yazan Bob Jessop’un belirttiği gibi toplumsal ilişkileri koordine etme ve kriz eğilimlerini yönetme kapasitesine dayanıyor.
Bu bağlamda, devletin ayakta kalabilmesi, toplumla kurduğu “müzakere kapasitesi” ve “idari kapasite” ile doğrudan ilişkilidir. Bugünkü demokratik toplum ve çözüm sürecini de bu kapasite üzerinden okumayan her anlayış yanılacaktır.
Zafer artık karşı tarafı yok etmek değil, içinden geçilen dönemin tüm ağırlığına ve risklerine rağmen kendi halkıyla iletişimi daha uzun süre muhafaza edebilmektir. “Güçlü değil, sabırlı olan kazanır” mottosu öylesine doğan bir motto değildir.
