Eylül 2021’den bu yana Türkiye’de ortalama fiyatlar 6 kat, kiralar ise tam 10 kat arttı. Bu, sadece bir enflasyon hikâyesi değil; bu, aynı zamanda tarihin en sert gelir ve servet bölüşümü şoklarından biri. Çünkü fiyatlar yükselirken herkesin geliri aynı hızda artmadı. Kiralar uçtu ama maaşlar yerinde saydı. Sonuç: Orta sınıf eridi, yoksulluk derinleşti, zengin daha zengin oldu.
Bugün geldiğimiz noktada tablo son derece net:
En zengin yüzde 10’luk kesim, toplam servetin yüzde 75,6’sına sahip.
Yani ülkede üretilen her 100 liralık servetin yaklaşık 76 lirası, nüfusun sadece onda birinin cebine gidiyor. Geriye kalan yüzde 90 ise kalan 24 lirayı paylaşmaya çalışıyor.
Bu artık sadece ‘adaletsizlik’ değil; bu, ekonomik dengenin bozulmasıdır.
Bugün Türkiye’de yaşanan sadece bir ‘hayat pahalılığı’ değildir. Bu, aynı zamanda servetin toplumun alt katmanlarından alınıp üst katmanlara aktarılmasıdır.
Yüksek faizden kazananlar, döviz ve finansal varlıklara sahip olanlar, büyük şirketler, holdingler, rant çevreleri servetlerine servet katarken; ücretliler, emekliler, küçük esnaf, gençler, dar gelirli aileler her geçen gün biraz daha yoksullaşıyor.
