Sağlıkta şiddet, tekrarlamaya gerek yok, her seferinde faili değişen münferit bir hadise değil bir sistem sorunu. Bu sistemi, çıkarları onda olduğu için korumak zorunda olanlar, hekimlerle hastaların karşı karşıya geldiği bir algı evrenini durmadan körüklediler. Hekimleri yüksek maaş istemekten başka bir şey bilmeyen, elit, kibirli ve topluma hizmet etme görevini yerine getirmektense aç gözlülük yapan bir kast şeklinde pazarlayan sistemin kuruluş biçimi içinde hasta, hastanede aşağılanan bir mağdur olarak kodlandı. Böylece insan yerine konulmayan ‘ezilen sınıf’ın refleksiyle, hasta ve yakınlarının öfkesi, ipi oynatanlara değil hekimlere yöneldi.
Hekimlerin yaşadığı durum öfkenin yanlış kanalize olmuş halidir. Ama iktidar bir kısım emekçiyi diğerlerine karşı kışkırtarak her zaman kendisini bu öfkenin odağı olmaktan sıyırmaya çalıştı şimdiye kadar. Durum kontrolden çıktıkça meydanı, tıpkı perşembe günkü olduğu gibi, sağlık emekçilerine karşı biber gazı kullanan polis aldı. Hekimleri susturmak şiddete yol vermek anlamına gelir halbuki.
Bu çürümüş; hastayı doktora, yerliyi göçmene, yoksulu yoksula, erkeği kadına şiddet uygular hale getiren siyasi anlayış onu destekleyen ekonomik sistemiyle birlikte tahttan inmeden toplumun ‘iyilik hali’ mümkün değil.
